Dorian Gray'in Portresi benim için sadece bir klasik değil, resmen içime dokunan bir hikâyeydi. Okurken çoğu yerde durup düşündüm ama özellikle sonlara doğru kalbim sıkıştı. Gerçekten gözlerim doldu.
Dorian’ın geçmişe duyduğu o özlem… Kaybettiği masumiyeti fark ettiği anlar… İşte tam orada kendimi gördüm. Bazen insan geçmişteki halini özlüyor; daha saf, daha hafif, daha az kırılmış olduğu zamanları. Kitap bana tam olarak bunu hissettirdi.
Ayrıca insanın kendi içindeki karanlıkla yüzleşmesi meselesi çok çarpıcıydı. Dışarıdan kusursuz görünen birinin iç dünyasında neler kopabileceğini öyle güçlü anlatıyor ki ister istemez “Ben olsam ne yapardım?” diye düşünüyorsun.
Beni hem estetik anlamda hem duygusal anlamda etkileyen bir kitaptı. Bitirdiğimde uzun süre kapağı kapatıp öylece oturdum. Bazı kitaplar okunur ve biter. Bu kitap ise biraz insanın içinde kalıyor.
·
75 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.