Bu kitapta toplumun aslında ne kadar korkunç duygulara sahip olabileceği gösterilmiş. Yaptığınız kısa süreli bir iyilik, anlık bir tebrikten sonra hayatınızı kabusa çevirebilir.
Ana karakterimiz siyahi biri olan Henry’dir. Henry, Dr. Tresscott’un yanında çalışır. Yaptığı iş dışında şık giyinir ve insanlar “Bu gerçekten o mu?” diye sorgular. Kitabın başlarında onu oldukça naif biri olarak görürüz.
Olayların başladığı kısımda Tresscott’un evi yanar. Henry, Tresscott’un oğlunu kurtarırken yüzü yanar ve tanınmaz hâle gelir. Bu büyük bir kahramanlıktır; fakat toplum tarafından kısa süreli takılan “kahramanlık pelerini”, zamanla nefrete ve dışlanmaya dönüşür. Kasabada onu istemezler, hatta iblis olduğunu düşünürler.
Beni en çok rahatsız eden kısım ise Henry’nin yüzü yandıktan sonra ondan sanki bir insan değil de bir cisimmiş gibi bahsedilmesidir. “Şey” gibi ifadeler kullanılır ve kitabın başında renkli kişiliğiyle öne çıkan karakterimizi artık konuşurken bile görmeyiz.
Ayrıca Tresscott’u da takdir ettim; minnet duygusuyla Henry’e sahip çıkar.
Kitapta Henry’nin iç dünyasından biraz daha bahsedilebilirdi. Yazarın, okura Henry’nin duygularını yeterince geçiremediğini düşünüyorum.
Son olarak, insan her şeyi kendi için yapmalı.Vicdanen rahat olmalı ve merhamet duygusuyla hareket etmelidir. Çünkü toplum, çoğu zaman bu duygulardan yoksundur.
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.