Yeni tanışılmış eski bir tanıdık
Tarık Tufan ile tanışmam Gece Açan Çiçekler sayesinde oldu. Bazı kitaplar hikâye anlatır, bazıları ise bir sesle tanıştırır insanı. Bu roman benim için bir sesle karşılaşma anıydı. Ve o ses, sakin ama derin; kırılgan ama dirençliydi.
Romanın daha başındaki prolog, klasik bir girişten çok bir ruh hâli kuruyor. Hikâye başlamadan önce bir atmosferin içine giriyoruz. O atmosferde karanlık var ama bu karanlık korkutucu değil; tanıdık. Günlük hayatın içinde fark etmeden taşıdığımız bir ağırlık gibi.
Metin doğrusal bir olay örgüsüne yaslanmıyor. Zaman parçalı ilerliyor. Geçmiş, şimdiye sızıyor. Bu yapı romanı psikolojik bir düzleme taşıyor. Okur olarak olayları takip etmekten çok bir iç dünyanın içinde dolaşıyoruz.
Tufan’ın dili şiirsel ama süslü değil. Kısa ve yoğun cümlelerle ilerliyor. Yer yer suskunluk, söylenenden daha fazla şey anlatıyor. Bu bilinçli eksiltme hâli metni güçlü kılıyor. Okura boşluk bırakıyor ve o boşluğu doldurma sorumluluğu veriyor.
Şehir ise romantize edilmiyor. İstanbul burada ne bir nostalji mekânı ne de büyülü bir fon. Daha çok yorgun bir tanık gibi. Karakterleri içine alıyor ama iyileştirmiyor. Bu mesafe romanın melankolisini derinleştiriyor.
Romanda ölüm teması hissediliyor fakat dramatik bir zirveye taşınmıyor. Ölümden çok yaşamın ağırlığı ön planda. Asıl mesele hayatta kalmak değil; o hayatın yükünü taşımak.
Kitap bittiğinde net bir çözülme yok. Ama belki de tam olarak bu yüzden etkileyici. Çünkü hayat da her zaman net kapanışlar sunmuyor. Roman, bitse bile duygu olarak devam ediyor.
Gece Açan Çiçekler benim için yalnızca bir roman değil; bir yazarın dünyasına açılan ilk kapıydı. Ve o kapıdan içeri girdiğimde şunu fark ettim: Gece açan çiçekler umut metaforu kadar, karanlığa rağmen var olma ısrarının da simgesi.
Belki de bu roman bana şunu hatırlattı: İnsan her zaman aydınlıkta büyümüyor. Bazen en çok karanlıkta kök salıyor. Görünmeden, sessizce, kimse fark etmeden… Ama yine de vazgeçmeden.
Gece Açan Çiçekler, umudu yüksek sesle ilan etmiyor. Onu fısıldıyor. Büyük mucizeler vaat etmiyor; sadece kırılgan bir direniş gösteriyor. Ve belki de en çok bu yüzden etkileyici: Çünkü hayata benziyor. Gürültüsüz, eksik, tamamlanmamış… ama yine de devam eden.
Kitabı kapattığımda içimde bir rahatlama değil, bir yankı kaldı. Sanki birisi uzun zamandır sustuğum bir duyguyu benim yerime söylemişti. Ve o duygu, adını koyamadığım bir yerden bana aitmiş gibi duruyordu.
Gece açan çiçekler gerçekten var mı bilmiyorum. Ama karanlığa rağmen açma cesareti gösteren bir ruh hâli varsa, bu roman tam olarak onu anlatıyor.
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.