Bu kitabı bir anne olarak okudum.
Ve bazı sayfalarda sadece okumadım, ağladım.
Hamnet öldükten sonra Agnes’in onu kucağına aldığı sahnede
sanki o çocuğun ağırlığını ben taşıdım.
Sanki tenine dokundum.
Zaman durdu.
Beş yaşındaki oğlumu düşündüm.
Ve kitabı kapatıp ona daha sıkı sarılmak istedim.
Hamnet bir ölüm hikâyesi değil.
Bir annenin yası.
Bir çocuğun saf varlığı.
Ve sevginin kayıptan bile büyük oluşu.
Betimlemeleri uzun, evet.
Ama o uzunluk acının içinden kaçmamak gibi.
Okur olarak seni tutuyor, bırakmıyor.
Bazı kitaplar insanı korkutmaz.
Hatırlatır.
Bugün çocuğuma biraz daha uzun sarıldım.
Belki de bu kitabın bana bıraktığı en büyük şey buydu.
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.