Kayboluşun, terk edilmişliğin ve bir yere ait olamamanın hikayesi
Bu kitabı uzun süredir almak için amazon sepetimde bekletiyordum. Sonunda sırası geldi ve elime ulaştı. Gerek isminden dolayı gerekse konusundan dolayı beğeneceğime emindim. Yanılmamışım.
Kitap 13 yaşındaki Arminutanın öz ailesine verilmesiyle başlıyor. Öz ailesinin ise beş çocuğu ve zor bir hayatı var. Arminutanın eski yaşamının tam zıttı olan bu hayata adapte olmaya çalışmasını okuyoruz. O kayboluşu, ait olamama hissini, öfkesini,hayal kırıklığını ve yaşadığı her duyguyu fazlasıyla hissediyorsunuz.
Kitaptaki olayların işlenişi ve anlatımı çok rahattı. Dünyanın en kötü şeyini okuyorsunuz ama en basit şeyi gibi. Bence kitabın en ilginç yanı buydu. Yaşananlar daha çok dışardan gözüktüğü gibi anlatılıyordu iç yüzü hakkında bir bilginiz olmuyor.Yoksulluk, ensest, aile karmaşası gibi birçok problemin karakterler üzerinde yarattığı duygular hakında bilgi sahibi olmadığımızdan bahsediyorum aslında. Ki ben daha çok psikolojik tarafı sayesinde kitaplara bağlanırım bu bile okumamı etkilemedi. Oldukça akıcıydı. Arminutanın geri verilme sebebini heyecanla bekledim öğrendiğimde açıkcası hayal kırıklığına uğradım çünkü çok basit gelmişti taa ki son sayfalarda yaşananlardan sonra.
Karakterlere gelirsek; Arminutayı okurken gurur duydum onca yaşadığı zıtlığa ve kötü şeylere rağmen kendine tutunacak bir dal buldu.Derslerini asla ihmal etmedi. Eski hayatı için Patriziaya gitmesi falan içimi ısıttı bir nebze yaşadığı karmaşayı unutsun istedim. Vincenzoyu hem sevdim hem de tam ısınamadım yakın zamanda böyle çalışan bir abi okuduğum için bana onu hatırlattı sevmemin sebebi o bence. Arminutayla yaşadıklarının yanlışlığı hakkında bişey diyemem ama okurken fazlasıyla yanlış gelmedi nedenini bilmiyorum belki de Arminutanın tam olarak ne hissettiğini okumadığımızdandır. Gelelim Adrianaya… O kadar gerçek bir karakterdi ki aşırı hoşuma gitti. Psikolojik sorunlardan dolayı altına etmesi, küçük kardeşi giuseppeye annelik etmesi, saçlarının yağlı olması, ablasını çok sevmesi ve onun için her şeyi yapması(dayak bile yedi) bunun gibi o kadar çok şey var ki onu gerçek kılan.. Adriana Arminutayı hem bir yandaş hem de bir kurtarıcı olarak gördü tabii sevgisini de hep hissettirdi. İkisinin yeni yeni oluşan kız kardeşlik hissini okumak çok güzeldi. Yazar arada yıllar sonraki anlarından da ufacık bahsediyor hala birlikte olduklarını okuduğumda içim rahatladı çünkü Adriana malesef Arminuta olmasa kötü bir hayat yaşardı. Küçük giuseppenin de ilerdeki yaşamında olduğu durum için üzüldüm ve değişik şekilde etkilendim. Yas dolu bir ailede büyüdü ama sonunun biraz olsun mutlu olmasını isterdim.
Böyle son diyorum ama kitabın sonu falan yok bir cümleden anladığımı yoruyorum sadece. Hatta bana göre kitap biraz eksik aklımda sorularla bitirdim.Bundan sonra nolucak? Aile ne zaman normale dönücek veya dönücek mi? Adriana ve Arminuta nasıl büyüycekler? Adalgisa ve eski eşi nolucak? derken kafamda sorular kaldı. Her şeye rağmen çok güzeldi gördükçe içim buruluyor. Devamı niteliğindeki kitabı heyecanla bekliyorum lütfen biri çevirsinn
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.