Bazı kitaplar vardır, bittiğinde kapağını kapatıp rafa kaldırmazsınız; sanki o yazarla bir kadeh şarap içmişsiniz de sohbetin ortasında sessizliğe gömülmüşsünüz gibi hissettirir. Jean-Louis Fournier’nin Tek Yalnız Ben Değilim eseri tam olarak böyle bir deneyim. Yalnızlığı, modern insanın en dürüst aynası olarak karşımıza çıkarıyor.
Fournier'nin en büyük mahareti, trajediyi mizahla terbiye etmesidir. Yazar, "Hayatım kötü gittiğinde neden mutsuz olduğumu yazıyorum, böylece ruh halimle dalga geçmeyi başarıyorum," diyerek aslında bize en büyük savunma mekanizmasını fısıldıyor: Acıyı nesneleştirmek. Yazıya dökülen mutsuzluk artık sizin bir parçanız değil, dışarıdan izleyip üzerine şaka yapabileceğiniz bir metne dönüşür.
Kitap boyunca yalnızlık iki farklı yüzüyle selamlıyor bizi. Bir yanda "Yalnızken kendimi özgür hissediyorum... zihnimdeki çılgınlıkları özgür bırakmayı çok seviyorum," diyen o bağımsız ruh varken; diğer yanda "İnsan sıcaklığına sahip değilim... birinin bana nasılsın dediğini duymak için dünyadaki bütün altınları verebilirim," diyen o çocuksu açlık var. Bu tezat, yalnızlığın sadece bir "tek başınalık" değil, aynı zamanda paylaşılamayan bir manzara olduğunu hatırlatıyor.
Fournier’nin yalnızlığının kaynağı, belki de o meşhur "ortak hafıza" inşa edebilecek birini yeniden bulamayacağına dair duyduğu o ince sızı. Yazar için yalnız kalmaktan veya terk edilmekten daha korkunç bir şey var: Unutulmak. "Unutulduğumda ise hayal edecek hiçbir şey bulamam. Sanki bu dünyada hiç var olmamışım gibi..." Bu cümle, insanın varoluşsal kaygısının en çıplak halidir. Ancak Fournier şanslı; çünkü o, "sözcüklerin de kendilerine özgü bir mizahı var," diyerek kurduğu bu edebi evrenle, kendisini asla unutmayacak bir okur kitlesiyle o ortak hafızayı kâğıt üzerinde inşa etmeyi başarmış.
Fournier, "Söylediklerimize karşı çıkacak kimse olmazsa sonunda hep haklı olduğumuza inanırız ve gün gelir haksız olmaya başlarız," uyarısıyla bizi uyanık tutuyor. Yalnızlık bizi özgürleştirse de bir "öteki"nin aynasına, birinin bizi "haksız çıkarmasına" olan ihtiyacımız hiç bitmiyor.
Bu kitap, "yaşayan son romantiklerin" başucunda durması gereken bir yalnızlık manifestosu. Fournier, yalnızlığın altından bile ağır olan o özgül ağırlığını, kelimelerin hafifliğiyle taşınabilir kılıyor.
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.