Kitap bence sadece bir macera kitabı değil; daha çok insanın iç huzurunu aramasını anlatan, biraz hüzünlü ama bir o kadar da umut dolu bir hikâye.
Her şey normal başlıyor ama sonra 4 yolcunun kaçırıldıkları bir uçağın kazasıyla, kendilerini dünyanın geri kalanından kopuk, gizemli bir yerde bulmaları beni çok etkiledi. Shangri-La denilen bu yer, ilk başta kulağa sadece güzel bir sığınak gibi geliyor ama aslında insanın iç dünyasının bir yansıması gibi. Orada zamanın yavaş akması, insanların sakinliği ve huzuru bana şunu düşündürdü: Biz normal hayatımızda gerçekten çok gereksiz bir telaş içindeyiz.
Ayrıca ılımlı olmayı manastırın temel kuralı olarak görülüyor. Hayatta herkese ve her şeye karşı ılımlı olma kavramını güzel vurguladı bu kitap.
En çok hoşuma giden şey, kitabın bana şu soruyu sordurması oldu: Eğer gerçekten böyle bir yer olsaydı, ben kalmak ister miydim, yoksa alıştığım karmaşaya geri mi dönerdim? Çünkü bazen insan huzuru bile kabullenmekte zorlanıyor. Alıştığımız kaos bize daha tanıdık geliyor. ( Kaos mu bizi yaşlandıran yoksa :))
Conway'ın iç çatışmasını okurken kendimden parçalar buldum. Bir yanda huzur, anlam ve sakinlik; diğer yanda alışılmış hayat, sorumluluklar ve bilinmezlik korkusu. Bu seçim aslında hepimizin hayatında farklı şekillerde karşısına çıkıyor.
Kitap bittiğinde içimde garip bir boşluk oluştu. Sanki ben de o yerden ayrılmışım gibi hissettim. Bana en çok kalan duygu şu oldu: Belki de Shangri-La diye bir yer gerçekten yok, ama insan kendi içinde böyle bir yer yaratabilir. Biraz yavaşlayarak, biraz daha az hırs yaparak ve neyin gerçekten önemli olduğunu fark ederek.
Kısacası bu kitap bana sadece bir hikâye anlatmadı; aynı zamanda hayatın hızını, huzurun değerini ve insanın aslında ne aradığını sorgulattı.
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.