Jules Payot’nun İrade Terbiyesi kitabı, benim için sadece bir kişisel gelişim eseri değil; aynı zamanda insanın kendi iç dünyasıyla yüzleşmesini sağlayan bir rehber oldu. Jules Payot, iradenin doğuştan güçlü gelmediğini; aksine disiplin, sabır ve bilinçli alışkanlıklarla inşa edildiğini çok net bir şekilde ortaya koyuyor.
Kitapta en çok dikkatimi çeken nokta, başarının anlık motivasyonla değil süreklilikle mümkün olduğu vurgusu oldu. Günlük küçük disiplinlerin zamanla karakteri şekillendirdiğini anlatması, kendi hayatımı sorgulamama neden oldu. Özellikle dikkat dağınıklığının bu kadar yaygın olduğu bir çağda, iradeyi eğitmenin ne kadar hayati olduğunu daha iyi anladım.
Benim için bu kitap, heveslerin peşinden gitmek yerine prensiplerle yaşamanın önemini hatırlatan bir eser. İrade terbiyesinin aslında insanın kendine verdiği bir söz olduğunu düşünüyorum. Bu yönüyle kitap, sade ama derin bir etki bırakıyor.