Körlük romanını okuduğumda, insan doğasına dair sert ama sarsıcı bir yüzleşme yaşadığımı hissettim. Salgının bir anda bütün toplumu esir alması ve insanların medeniyet maskesini ne kadar hızlı düşürdüğünü görmek beni derinden etkiledi. Özellikle yazarın karakterleri isimlendirmeyip sıfatlarla anması, bireysellikten çok insanlığın ortak karanlığına odaklanmamı sağladı. Bu yönüyle romanı oldukça güçlü ve evrensel buldum. Anlatımın yalın ama yoğun oluşu, diyalogların akışkanlığı ve metaforik yapı, eseri sıradan bir felaket hikâyesinin çok ötesine taşıyor.
Bununla birlikte okurken zorlandığım noktalar da oldu. Uzun ve noktalama işaretlerinin bilinçli olarak sınırlı kullanıldığı cümleler zaman zaman takibimi güçleştirdi. Karakterlerin isimlerinin olmaması, sembolik açıdan etkileyici olsa da bazı bölümlerde duygusal bağ kurmamı zorlaştırdı. Ayrıca romanın karamsar atmosferi neredeyse hiç hafiflemiyor; bu da okuma sürecini psikolojik olarak ağırlaştırıyor. Yer yer tekrar eden umutsuzluk vurgusu, anlatının temposunu düşürmüş gibi hissettirdi.
Genel olarak baktığımda, Körlük’ü rahatsız eden ama düşündüren bir roman olarak değerlendiriyorum. Okurken huzur vermiyor; aksine insanın içindeki karanlıkla yüzleşmeye zorluyor. Belki de tam da bu yüzden etkileyici ve kalıcı bir eser olduğunu düşünüyorum.
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.