Bozkurtlar dirilirken keşke Ay Hanım da dirilseydi…
Muazzam bir kitaptı. Ay Hanım’ı öyle güçlü ve zarif anlatıyor ki, yapılan betimlemeler karşısında etkilenmemek elde değil. Onu okurken sadece bir karakteri değil, bir ruhu hissediyorsun.
Kür Şad’ın ölümü zaten başlı başına sarsıcıyken, Urungu’nun annesine verdiği sözü ne olursa olsun tutması ama bu söz yüzünden Ay Hanım’a ulaşamaması insanın içini daha da burkuyor. Onuruyla hareket eden bir adamın, kalbiyle sınanması gerçekten çok acıydı. Tonyukuk karakteri gerçekten ayrı bir hayranlık uyandırıyor. Çin sarayına sancak dikmek nedir kardeşim! Bu nasıl bir cesaret, nasıl bir meydan okuma? O sahnede sadece bir zafer değil, bir milletin yeniden ayağa kalkışı vardı ve bunu iliklerime kadar hissettim. Kitabın bazı bölümlerinde etlerim diken diken oldu. Son sayfayı kapattığımda ise içimde büyük bir boşluk kaldı; sanki sadece bir roman değil, bir ruh hâli de bitmişti.
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.