Sezai Karakoç’un gençlik döneminde kaleme aldığı şiirlerin derlemesi olan Monna Rosa – Şiirler 1, kısa sayfa sayısına rağmen (48 sayfa) okurda derin bir iz bırakıyor. Bu kitap, sadece birkaç şiirin toplamı değil; benim için bir duygu ve düşünce yolculuğu oldu. Karakoç’un dili sade gibi görünse de satırların arasına sakladığı hisler öyle bir yoğunlukta ki, her okunuşta farklı bir yanını keşfetmek mümkün. Birkaç satırda aşkın hem varoluşunu hem de yokluğunu hissettiriyor; Monna Rosa adeta hem bir kadın hem de okurun kendi içindeki sevdayı temsil ediyor gibi.
Kitaptaki Monna Rosa şiiri, pek çok kişinin de söylediği gibi belki de Türk edebiyatının en kalıcı aşk dizelerinden birini barındırıyor: “Monna Rosa, siyah güller, ak güller…” gibi imgeler, okurken sadece gözümüzde değil, yüreğimizde de bir resim iz bırakıyor. Bu şiir basit bir aşk anlatısı değil; daha çok yaşanamayan, ama kelimelere dökülmekle birlikte bambaşka bir boyut kazanan bir sevdayı anlatıyor bana göre. Karakoç’un kelime seçimi ve ritmi, okuru derin bir dinginliğe ve eş zamanlı olarak hafif bir hüzne sürüklüyor.
·
1 +1'leme
·43 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.