*Zülfü Livaneli’nin Bekle Beni romanını bir solukta bitirdim. Gerçekten elimden bırakamadım; bir akşamda okuyup bitirdiğim nadir kitaplardan biri oldu. Olaylardan çok duyguya, hislere dokunan bir anlatımı var ve bu yönüyle beni derinden etkiledi.
* Spoiler vermeden kısaca: 60’lı yılların darbe atmosferinde mimlenen insanların, gençlerin içeri atılması, suçsuzluk duygusu, hapis ve işkence, aileden kopuş ve zorunlu göç gibi ağır temalar etrafında; insanın kendi iç dünyasına yaptığı derin bir yolculuğu anlatıyor.
* Bazı yorumlarda “bölümler çabuk geçiştirilmiş, duygu az” denmiş ama ben hiç öyle hissetmedim. Aksine, duygusu yoğun ve içe işleyen bir roman olarak kaldı bende. Livaneli’nin kalemi bu kitapta beni en çok yakalayan hâline ulaşmış gibi hissettirdi.
* Zülfü Livaneli bu romanında yine bireysel hikâyeler üzerinden toplumsal yaralara dokunuyor.
* Hem bireysel hem toplumsal bir kırılmayı anlatan, yoğun duygular barındıran bir roman.
* Kitap okuma grubumuzla yaptığımız analizler sayesinde eseri farklı açılardan görmek de ayrı bir zenginlik kattı. Herkesin bakış açısı, benim hissettiklerimi daha da derinleştirdi.
* Bekle Beni, okuyucuları seven ve sevmeyen olarak ikiye bölmüş gibi görünüyor ama ben kesinlikle çok sevenler tarafındayım
* Daha önce Serenad, Huzursuzluk ve Son Ada’yı okumuştum; bu kitapla birlikte Livaneli’nin dördüncü eserini de tamamlamış oldum. Ve açık ara söyleyebilirim ki, şu ana kadar okuduklarım arasında en sevdiğim Livaneli kitabı oldu.
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.