Dostoyevski’nin Mektuplar'ına heyecanla başlamıştım. Romanlarındaki o derin karakterlerle, ruhumu altüst eden hikayelerle, edebi bi ihtişam bekliyordum.
Oysa mektuplarda romanlarındaki derinlik ve ihtişamı bulamadım. Onlar daha çok bir insanın çaresizlikleri, korkuları, parasızlık telaşları ve kaygılarıyla doluydu. Dostoyevski benim için bi düşünür, edebiyatın doruklarında gezen bir dehaydı, ama mektuplarda gördüğüm kişi, sık sık dibe vurmuş, endişeli, sinirli ve hayal kırıklıkları içinde bir insandı.
Özellikle de onun maddi sıkıntıları ve sürekli borç telaşı, çok kırılgan biri olusu şaşırttı beni
Roman karakterleri kadar güçlü ve karizmatik değil, aksine çoğu zaman çaresiz ve savunmasızdı.
Mektuplarında arada felsefi ve edebi düşünceleri de vardı ama bunlar da çoğu zaman günlük hayatın sorunlarıyla boğulmuş yazılardı..
Okurken bir yandan dehasına hayran kalıp, bir yandan da bir insan olarak ne kadar kırılgan olduğunu görmek beni üzdü. Hani romanlarındaki karakterler kadar canlı, güçlü ve karmaşık olmasını bekliyordum ama mektuplarda, çoğunlukla yorgun, endişeli ve bazen kibirli bir Dostoyevski vardı karşımda.
Sonuçta, mektuplar bana şunu gösterdi Dostoyevski’nin karakteri ve kişiliği, eserleri kadar görkemli değil. İnsan ruhunun derinliklerini o kadar iyi anlatabiliyor ki, ama kendisi çoğu zaman aynı derinliklerde kaybolmuş bir adam. Onun mektuplarını okuduktan sonra hayal kırıklığına uğradım evet ama bir yandan da onu daha gerçek ve insani bir şekilde tanıdım.
Belki de sorun bende
Hayal ile gerçeği karıştırdım. Oysa,
Gerçek, kusurlarında saklı olan bir tür güzellik belki de
Sessiz kırılgan ama insanca.
·
541 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
