İçimizde varolan ama tarif edemediğimiz duyguları o kadar güzel anlatmış ki okurken altını çizmeden geçemedim.
Maria o kadar güzel bir karakterdi ki çoğu zaman ona kendimi yakın gördüm ve hatta söylediği şeyleri sanki ben söylüyormuşcasına hayret ettim. Maria sevginin azıyla yetinmeyen bir kadındı. Kendi değerinin farkında, güçlü ama bir o kadar da sevilmeye ihtiyaç duyan…
Fakat o ihtiyaç, korkularıyla birlikte var oluyordu. Kırılmaktan en çok kırmaktan, yanılmaktan, yanlış birine inanmış olmaktan korkuyordu. Çok isteyip, yine de biteceğini düşündüğü için hiç başlamamayı seçebilecek kadar temkinliydi. Duygularını sınırlayarak yaşamak zorunda bırakması, çok istemesine rağmen umutsuzluğu aslında ruhunun herhangi bir duygunun azıyla yetinemeyeceği kadar doyumsuz olması ve bu hayatta denk gelemeyecek kadar özel birini arıyor olması Maria’nın da benim için çok özel bir insan olduğu kanaatine getiriyor. Onu tanıdığım için, kendimden parçalar bulduğum için çok mutluyum.
“Ben yüzde yüz doyurmayan, bana tam manasıyla lüzumlu görünmeyen şeyleri yapmak, beni kendi gözlerimde küçültüyor…”
“Benim beklediğim aşk başka! O, bütün mantıkların dışında, tarifi imkansız ve mahiyeti bilinmeyen bir şey. Sevmek ve hoşlanmak başka, istemek, bütün ruhuyla, bütün vücuduyla, her şeyiyle istemek başka… Aşk bence bu istemektir. Karşı konulmak bir istemek!”
Birbirini yıllarca umutla arayan iki ruhun kavuşması ile kaderin onları ayırması arasındaki o kısacık ama koca bir ömrü etkileyecek kadar güçlü duyguları yaşamanın bedelini kitabı okuyunca derinden hissediyorsunuz. Belki de Maria korkmakta haklıydı…
·
38 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.