Japonya’nın Sengoku dönemine gidiyoruz; iç savaşlarla parçalanmış, güç sarhoşluğunun her yerde kol gezdiği, savaş bitse bile geride huzurun kalmadığı o döneme…İnsanların cesetlerin arasında değerli eşyalar aradığı, samuray başı getirip ödül aldıkları günlerde var olabilmek uğruna insanın neye dönüşebildiğini tüylerimiz ürpererek okuyoruz.
Sekigahara’dan yaralı çıkan bir genç var karşımızda: Takezō. Çok güçlü, çok hırslı ve öfkeli… Gücünün ve hırsının farkında; bu yüzden kılıç ustası olmak istiyor. Üç yıl kapalı kaldığı o kale onun için içten içe gerçekleşen bir dönüşümün başlangıcı oluyor; Takezō adı yavaş yavaş silinirken, isimle birlikte duruşu da, bakışı da, ağırlığı da değişiyor ve Musashi olarak yeniden doğuyor.
Zen düşüncesi ise bu dönüşümün merkezinde; Savaş Sanatı’na yapılan göndermeler, Japon masalları ve söylenceleri bu epik anlatıya katman katman derinlik kazandırıyor.
Toprak bölümünde ham, sert, kök salmaya çalışan bir Takezō var; Su bölümünde ise akmayı öğrenirke esnemeye de çabalayan bir Musashi.
Ve Otsū… Kitabın en yumuşak, en insani, en kalbe dokunan tarafı belki de. “Bekleyeceğim” deyip tam 970 gün yerinden kıpırdamayan bir sadakatin timsali o.
Başta bir samuray hikayesi okuyacağımı düşünmüştüm ama metin insanın en zayıf yerini sorguluyor. Bir yerde “Sana öğretmem gereken tek şey çok güçlü olduğun. Gücünle gurur duymaya devam edersen, otuzunu görecek kadar yaşamayacaksın.” deniyor ve gücün kontrol edilmediğinde nasıl bir zehre dönüşebileceğini yüzümüze çarpıyor.
O yüzden romanın meselesi yalnızca kılıcın keskinliği değil; zihnin sakin kalabiliyor mu, öfkeni dizginleyebiliyor musun, gücün seni ele geçirmeden sen onu taşıyabiliyor musun…
Asıl ustalık rakiplerini yenmek mi sadece, yoksa gücünün seni zehirlemesine izin vermemek mi; kılıç keskinleşirken kalp de dingin kalabiliyor mu, mesele biraz da bu.
Film gibiydi. Devam kitaplarını da merakla bekliyorum.
Fatma Çelik İto çevirisi @canyayinlari
#musashi #eijirokirishima #japonedebiyatı #samuray #yolculuk
·
169 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.