Nermin Yıldırım, Dokunmadan İncelemesi
Nermin Yıldırım’dan okuduğum ilk kitap oldu Dokunmadan. Çocukken yaptığı ilk hatanın peşine düşen bir kadının yol hikayesini anlatıyor. Yolda başına gelen, şahit olduğu türlü olayları kendi gözünden anlatan karakterimiz Adalet; kalabalıklar içindeki yalnızlığının farkına varıyor bir nevi. Şöyle bir kısım var;
“Anlatmakta en az işe yarayan vasıta; kelimeler. İçleri mi boşaldı, hor mu kullandım, yoksa sadece yaşlandım mı, emin değilim. Bildiğim şu ki; artık kelimelere güvenecek, kendimi onlara emanet edecek safdil zamanları geçtim. Susmanın bir ifade biçimi olduğunu savunmuyorum. Ben sadece anlatmayı denemekten vazgeçtim.” Zannımca bu cümle Adalet’i anlatan en net cümleydi.
İçinde hüzün, mizah, yakın tarihten dokunuşlar var ama didaktik ya da sıkıcı asla değil. Yalnız, şunu söylemeden edemeyeceğim; bu kitap her ne kadar akıcı bir üslûba sahip olsa da asla bir solukta okunabilecek bir eser değil bence. Birçok güzel alıntısı vardı, okuması çok keyifli sonu ise bir o kadar hüzünlüydü. Nermin Yıldırım ile tanıştığım ilk kitaptı ve asla son olmayacak. Kesinlikle okumanızı tavsiye ediyorum.
“Çünkü ben koşacak kadar çok istemeyi
bilmiyordum hiç kimseye, hiçbir şeye, hiçbir yere varmayı.Bir tek Mahsun, çok uzun zaman sonra bir tek o, benim için bir sebep olmayı başarmıştı.
Ya da ben, nihayet becermiştim, birine doğru yürümek, hatta sadece yürümek için bir sebep bulmayı.
Yoksa kimseye adım atabilenlerden değildim.”
İnstagram:
ayşe aras
ayşe aras·
154 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.