Erich Fromm, bu kült eserinde sevgiyi "tesadüfen yakalanan hoş bir duygu" olmaktan çıkarıp, üzerine çalışılması gereken bir "sanat" olarak tanımlıyor. Kitabı bitirdiğinizde sevgiye dair bildiğiniz pek çok ezberin bozulduğunu fark edeceksiniz.
Kitabın Temel Felsefesi
Fromm’a göre sevmek; pasif bir şekilde sevilmeyi beklemek değil, aktif bir eylemdir. Kitapta şu dört temel direğe vurgu yapılıyor:
Bakım (Care): Sevdiğimiz şeyin büyümesi için emek vermek.
Sorumluluk (Responsibility): Karşımızdakinin ihtiyaçlarına yanıt vermek.
Saygı (Respect): Onu olduğu gibi görmek ve değiştirmeye çalışmamak.
Bilgi (Knowledge): Karşımızdakinin özünü gerçekten tanımak.
Öne Çıkan Tespitler
Pazar Kişiliği: Modern insanın sevgiyi bir "takas" veya "vitrin" unsuru olarak görmesini sertçe eleştiriyor.
Kendini Sevmek: "Komşunu kendin gibi sev" ilkesinden yola çıkarak; kendini sevmeyen birinin başkasını gerçekten sevemeyeceğini savunuyor.
Türleri: Kardeşlik sevgisinden anne sevgisine, cinsel sevgiden Tanrı sevgisine kadar geniş bir yelpaze sunuyor.
Okur Notu
Eğer sevgiyi sadece bir "duygu patlaması" sanıyorsanız bu kitap sizi şaşırtabilir. Fromm, sevgiyi bir disiplin, sabır ve inanç meselesi olarak önümüze koyuyor. Okurken altını çizeceğiniz o kadar çok cümle var ki, kitap bittiğinde elinizde bir hayat kılavuzu kalıyor.
İncelemeden Bir Alıntı:
"Sevgi, sevdiğimiz şeyin yaşaması ve gelişmesi için duyduğumuz aktif ilginin adıdır."
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.