"İnsanın evi karnının doyduğu, kalbinin olduğu yerdir."
Nereden başlasam bilemiyorum bu yüzden Orhan Pamuk'tan başlayacağım.
Kendisinden okuduğum ilk kitaptı. Dili akıcıydı ve kitap kendini okuttu. Her ne kadar kendisinin görüşlerinden rahatsız da olsam kitabı bitirdim. Görüşleri birçoğu Türk'e eminim ters gelecektir. Kendi milletini bu kadar gömen bir yazar eminim görülmemiştir.
Kitaba gelirsek; Kemal karakterinin ömrü hayatı boyunca hiç dayak yemediğini ve hayatındaki en büyük eksiğin dayak olduğunu düşünüyorum. Çocukken falan dozunda bir dayak yeseydi milletin eşyalarına bu kadar farklı gözle bakmazdı.
Kitabın bir aşk romanı olduğunu kesinlikle düşünmüyorum ama Kemal'in ağzından yazıldığı için "aşk" romanı gibi değerlendiriyor bazı okurlar, şayet Füsün veya Sibel'in ağzından yazılsaydı aşk romanı olmazdı.
Kemal'in her ne kadar sevmezsem de Füsununda hataları çok fazla var. Elbet ki yaşına vereceğim bir çoğu yerde. 18 yaşında bir birey ne kadar düşünme yetisini kullanabilir ki... Ama sonlara doğru artık büyümüş bir Füsün vardı, yine hatalar yaptı mı, evet. Eğer Feridun gerçekten iyi bir karakter olsaydı Füsün 'u çok suçlardım ama Feridun da Kemal'in saplantısız hali olduğu için bir şey demeyeceğim. Sonuna gelirsek yazar tamamen akılda kalsın diye öyle bir son yapmış. Bence ikisinin birbirinden bıktığı o toksik ilişkilerini okumalıydık.
·
15 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.