Bazen içime sığmayanları yazarak zihnimde düzenlemeye, kendim için anlaşılır hale getirmeye çalışırım. O an yeterince ifade edemediğimi düşünsem de en azından yazabildiğim için cümlelerim hoşuma gider, bu benzetme aklıma nerden gelmiş vs diye kendime ufak bir hayranlık duyar, yazmadan önceki halimden daha iyi hissederim.
Sonra bir kitap açar okurum ve bir yandan “yazamadığımı” fark edip üzülürken bir yandan da yazarın sadece sözcüklerle okuyucu kitaba nasıl bu kadar dahil edebildiğine şaşırır, hayranlığımın yanında gizli bir kıskançlık duyarım.
İlk Fakir Baykurt okumamdı, dilerim ki son olmasın. Her bakımdan çok sevdiğimi söylemeliyim. Daha ilk sayfalarda Tozak köyünde yaşayan bir köylüydüm ben de. Öyle içindeydim kitabın. O tozu toprağı, sıcağı, yokluğu birebir yaşadım diyebilirim. Şiveli konuşmaları kendi içimde herkesin yaşına cinsiyetine göre seslendirdim bile (:
Mutlaka okumalısınız.
·
48 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.