Bazı kitaplar sadece okunmaz, insanın içine yerleşir.
Kalp Saati, Irvin D. Yalom’un yalnızca bir terapist olarak değil, bir insan olarak da nasıl kırıldığını, yas tuttuğunu ve yeniden tutunmaya çalıştığını gösteren çok özel bir anlatı.
Bu sayfalarda terapi odasının duvarları yok. Maske yok. Güçlü görünme çabası da yok. Sadece kayıpla baş etmeye çalışan bir adam, kısa ama derin karşılaşmalar ve her birinde kalbe değen cümleler var. Okurken şunu fark ediyorsun: Aslında herkes biraz yaralı ve herkes, bir başkasının sesiyle iyileşmeye çalışıyor.
Yalom, bize “anlaşılmanın” ne kadar dönüştürücü olduğunu hatırlatıyor. Birinin seni gerçekten dinlemesi, yargılamadan yanında durması bazen en güçlü ilaç oluyor. Ve bu kitap, tam da bunu yapıyor: Okuru sessizce tutuyor, sarıyor, sonra da kendi içine bakmaya davet ediyor.
Yazarın tüm kitaplarını okumuş bir olarak bu yaşına rağmen hâlâ yazabiliyor olması başlı başına hayranlık uyandırıcı. Ama sayfalar ilerledikçe içimde garip bir hüzün oluştu; sanki vedaya benzeyen, “son kitap” hissi veren bir ton vardı. Belki de bu yüzden, kitabı bitirirken hem minnet hem de buruk bir sevgi kaldı içimde.
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.