“dişi Oğuz Atay”
roman tekniği olarak belki zayıf, zaman mekan konusunda bir teklik söz konusu değilmiş gibiyse de, bence kitabı özel kılan tam da bu. okurken kendimizi o soğuk hastane koridorlarında duyabilmek, elektroşoku, tacizleri etimizde kemiğimizde hissedebilmek, çocukluğumuzun bugünkü varoluşumuzu yarattığını, sevgiye duyduğumuz ihtiyacın, tensel zaafiyetlerin aslında sapkınlıkla açıklanamayacağını, tam da bu hızlı zaman geçişleri sayesinde bu kadar derinlikli anlayabiliyoruz aslında.
kitaptaki kasvet, sevmeye, düş kurmaya, tenimde soluğumda yanan coşkuya, yaşama tat katan tutkuya engel değil. bir şeyler eksik gitti, noksan bir yaşama hapsolduk ama sokaklardaki gürül gürül dipdiri yaşam, bizi "ölümden alıkoymaya" yetmez mi?
"kendim hakkında karar vermekten yoksunum. sanki bir eşyayım. konuşup, fısıldaşıp, istedikleri bir yere koyuyorlar beni."
"vatan ve görev tutkunu" ana babalar, diledikleri gibi bicimlendirip "belirtilen bir öğretiye" hazırlarlarken bizleri, yaşamın umursanmayan akışına "kendi gözleri" ile bakan bir inat, işte tezer'in dili. herkes gibi öfke ile büyütülen bir insanın, sokaklardan güç alan sevgiyle yeşeren inadının.
işte bu dil, tam da bu yüzden, kendi tarifi ile "küçük burjuva özgürlüklerin sıkıcı sınırlarını yıkmak"tan çok daha anlamlı bir direnci sunuyor bizlere. "onlar akıllılığımıza açılacak kapıların kilitlerini ellerinde tutuyorlar" evet, "daha güzel yaşamlara duyulan özlem ve bekleyişi" onlarla birlikte gömüyoruz. ancak tüm bunlar olurken, elimiz kolumuz bağlı izlemeyi değil, kendimiz olmaya yeltenmeyi örnekliyor. ve bunu, ezilen cinsin, kadının, suretiyle başarıyor.
çocukluğun soğuk geceleri, edebi yönü zayıf bir ergen kitabının ötesinde, esasen, yaşama ilişkin güçlü bir kadın duruşudur. abartılması, edebi yetkinliğinden değil, kadına ilişkin tüm zorbalıklara rağmen azalmayan bu kendi olma iradesi, inadı sebebiyledir.
tutkulu
·
38 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.