İrvin Yalomun bu kitabını oxuyarkən iki fərqli duyğu arasında qalırdım: bir tərəfdən onun misilsiz dürüstlüyünə heyranlıq, digər tərəfdən bəzi məqamlarda duyduğum narahatlıq.
Yalomun ən böyük gücü, məncə, terapevt olaraq öz zəifliklərini, qərəzlərini və çarəsizliklərini açıqlamasıdır. Psixoterapiya kimi intim bir sahədə, xəstələrinə qarşı hiss etdiyi ikrah, cinsi cazibə və ya cansıxıcılıq kimi "qəbuledilməz" duyğuları etiraf etməsi həqiqətən nadir rast gəlinən bir cəsarətdir. Bu, mənə göstərdi ki, ən təcrübəli mütəxəssislər belə, öz insani tərəfləri ilə mübarizə aparırlar.
Xüsusilə "Kök Qadın" fəslindəki etiraflar məni çox düşündürdü. Bir tərəfdən Yalomun öz qərəzini etiraf etməsini qiymətləndirsəm də, digər tərəfdən bu qədər açıq şəkildə ifadə etməsi etik sərhədləri zorlayır. Bəzi oxucular üçün bu, travmatik ola bilər. Yalomun sonradan bu fəsli yazdığına peşman olması da göstərir ki, o da öz səhvlərini dərk edir.
Kitabın ən dəyərli tərəfi, sadə psixoloji problemlərin altında yatan ölüm, tənhalıq, azadlıq və mənasızlıq qorxularını üzə çıxarmasıdır. Yalom xəstələrinin gündəlik şikayətlərinin arxasında əslində bu universal insan qorxularının dayandığını ustalıqla göstərir. Bu, oxucuya öz həyatına fərqli bir pəncərədən baxmaq imkanı verir.
"Eşq Cəlladı" mükəmməl bir kitab deyil, amma qüsurları ilə birlikdə dəyərli bir əsərdir. Yalomun bəzi müdaxilələri bugünkü terapiya standartlarına uyğun olmasa da, onun insan ruhunun dərinliklərinə səyahəti oxucunu həm düşündürür, həm də duyğulandırır. Psixologiyaya marağı olan hər kəsə tövsiyə edərəm, amma tənqidi gözlə oxumaq şərtilə.
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.