Şimdi bana bakarlarken, kendimi haksız yere ne kadar çok onların yerine koyacağımı anladım. Onlarda kendimi görüyordum; bu sevgisiz büyümüş, ihmal edilmiş çocukların ihtiyaç duydukları şeyi almalarını sağlayacaktım. Onlar bana tırnaklarını geçirecek, tekmeler atacak, bense onlara el sürmeye kalkışanlara tırnaklarımı geçirip tekmeler atacaktım. Onları sevmiyordum; bencil biriydim, insanları o kadar iyi, en azından sevgi kadar karmaşık bir duygu besleyecek kadar iyi anlamıyordum. Ama bu çocuklara şefkat duymuştum ve bu duygu, benim küçük kalbim için bir gelişme sayılırdı.
·
12 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.