Kitabı bitirdim ama içimde bitiremedim. Beni en çok sarsan Süreyya nın kızını bırakıp Türkiye’ ye dönmesi oldu. Üstelik kendi annesi de onu terk etmişken… “Her kız annesinin kaderini yaşar” sözünün bu kadar can yakıcı karşılığı olabileceğini düşünmemiştim. Bir anne olarak empati yapmaya çalıştım ama aklım almadı. Bir kadın olarak anlamaya çalıştım, ama kalbim direndi. İnsan kendi yarasını iyileştiremezken, farkında olmadan aynı yarayı çocuğuna açabilir mi? Travma gerçekten nesilden nesile böyle mi taşınır?…
Yazarın dili sade ama duygu yoğunluğu çok yüksek. Kitap bitip kapağını kapatınca bana şunu düşündürdü: Bazen en çok canımızı yakan şey, anlayamadığımız değil; anlamak istemediğimizdir…
Kitapla kalın…
·
74 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.