Berfe’nin şiirlerinde, hayatın küçük anları bile derin bir duyarlılıkla ele alınıyor. Basit bir sabah yürüyüşünden, bir çiçeğin kokusuna; insanın kendi iç dünyasının labirentlerine kadar her şey mısralarda yankı buluyor. Okurken şunu düşündüm: “Acaba bu mısralar benim hayatımdan da doğmuş olsaydı böyle olmaz mıydı?” Çünkü Berfe, sıradan şeylerin içindeki sihri yakalamakta gerçekten mahir.
Kitabın en güçlü tarafı, şiiri sadece kelimelerin dizilişi olarak değil, hislerin en açık haline dönüştürmesi bence. Okurken özellikle duyguların dalga dalga yayılışını hissettim; bazen hüzün, bazen umut, bazen özlem… Her bir şiir sanki bir aynaydı; sana kendini farklı bir açıdan gösteren bir ayna.
Bu şiirler bazen bir fısıltı gibi geliyor, bazen de derinden bir çığlık gibi… Okurla arasında sessiz ama güçlü bir bağ kuruyor. Kimileri için anlaşılması zor olabilir belki, çünkü Berfe’nin dili yalın olmasına rağmen derin anlamlar barındırıyor. Fakat ben bu derinliğin kitabı zenginleştirdiğini düşünüyorum.
·
1 +1'leme
·44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.