Ruhun Aynasından Bir İşçi: Huzursuzluğun Kitabı Üzerine1000Kitap
Bazı kitaplar okunmak için değil, yaşanmak için vardır. Fernando Pessoa’nın şaheseri Huzursuzluğun Kitabı, benim için sadece bir edebiyat metni değil; geçirdiğim o uzun, gri ve yorucu sürecin tam kalbine düşmüş bir itirafname gibiydi. Kitabı her açtığımda, sayfaların arasından Bernardo Soares değil de ben çıkıyordum sanki.
Dükkanın Kepengindeki Varoluşçuluk
Kitapta Soares’in bir muhasebe yardımcısı olarak Lizbon’un dar sokaklarında, bayat ofis kokuları arasında kurduğu o dünya, benim dükkan açarken yaşadığım "alt-üst" çatışmalarının birebir yansımasıydı. İş hayatındaki o hiyerarşik soğukluk, insanların birbirini sadece birer "işlev" olarak görmesi ve dükkanın o ağır kepengini her sabah açarken sırtımda hissettiğim varoluşsal yük... Pessoa, plaza dillerinden çok önce, iş dünyasının insan ruhunu nasıl öğüttüğünü ve o rutin içindeki muazzam yalnızlığı anlatmış.
Meslek Hastalığı ve Haksızlığın Sancısı
Kendi meslek hastalığım üzerine yaşadığım haksızlıklar silsilesinde, kitabın şu tespiti hep kulaklarımda çınladı: İnsan, hissettiklerinin toplamı kadar değil, katlandıklarının ağırlığı kadardır. Bedensel bir sancının ya da emeğin hiçe sayılmasının yarattığı o büyük kırgınlık, Soares’in "hiçlik" duygusuyla o kadar örtüşüyor ki... Bir sistemin dişlisi olmaya çalışırken, o dişlinin aşınması ve sistemin sizi suçlu ilan etmesi, Pessoa’nın o meşhur melankolisini benim için bir "edebiyat türü" olmaktan çıkarıp "yaşam gerçeği" haline getirdi.
Neden "Ben Yazmışım Gibi"?
Pessoa bu kitabı parça parça, sandıklarda biriktirerek yazmıştı. Tıpkı bizim hayatımız gibi; dağınık, eksik ama bir o kadar gerçek.
Rutin: Her gün aynı kapıyı açmanın verdiği o tanıdık bıkkınlık.
Gözlem: Etraftaki insanların sığlığına karşı geliştirilen o keskin, bazen acıtan ama dürüst bakış açısı.
İtiraz: Sisteme bağırmak yerine, kendi içine çekilerek kurulan o devasa kale.
Sonuç olarak;
Huzursuzluğun Kitabı, benim en karanlık dönemimde karşıma çıkan bir yol arkadaşı oldu. Yaşadığım haksızlıkları, iş hayatının anlamsız dayatmalarını ve ruhumdaki o bitmek bilmeyen sancıyı bir başkasının, hem de benden on yıllar önce yaşamış birinin kelimelere döktüğünü görmek; yalnız olmadığımı hissettirdi. Bu kitap, huzur bulmak için değil, huzursuzluğun içinde nasıl ayakta kalınacağını anlamak için okunmalı.
"Hayat, bir başkasının rüyasıdır." diyor Pessoa. Ben ise kendi rüyamda, onun cümleleriyle uyandım.
·
42 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.