Bir kapıyı zorlayarak açmaya çalıştığında sadece yorulursun; ama anahtarı bulduğunda aynı kapı hafifçe itince açılır. Hayatın anahtarları da böyledir: Zorlayana değil, anlayana teslim olur.
Neden bu kadar zorlanıyoruz? Çünkü içimizde hep bir ses var. "Biraz daha uğraş, biraz daha dayan, biraz daha ver..."
Bu ses, çoğu zaman sevgi sandığımız alışkanlıklarımızdan gelir. İyi niyetle yola çıkarız ama yolda kendimizi tükettiğimizi fark etmeyiz. Çünkü bize öğretilen sey hep şudur: "Vazgeçme." Oysa bazen vazgeçmemek değil, bırakmamak yorar insanı.