Konusu farklı, okuması keyifli bir kara mizah örneği. Daha ilk sayfalardan itibaren insanı içine alan, merak duygusu diri tutulmuş; olay örgüsü akıcı ve sürükleyici.
Ancak karakterler konusunda aynı derinliği hissettiğimi söyleyemem. Yazar onları daha çok yüzeysel bırakmış. İç dünyalarına tam anlamıyla giremiyoruz. Bu da okurken bazı yerlerde mesafe oluşturuyor; karakterleri anlamaktan çok, izliyormuşuz gibi hissediyoruz.
Kitapta beni en çok çarpan nokta ise şu oldu:
Hayata küsmüş, yaşamdan nefret ettiğini düşünen bir insanın içinde bile küçücük de olsa bir umut kıpırtısının var olabilmesi… Ve bunun tam karşısında, etrafa neşe saçan, insanlara yaşamın güzelliklerini anlatan birinin içinin aslında bomboş, hatta ölü olabilmesi.
Bu zıtlık bana çok gerçek geldi. Çünkü bazen en karanlık görünen insanın içinde bir ışık saklıyken, en parlak görünenin içi tamamen sönmüş olabiliyor.
Kara mizahın gücü de burada zaten. Güldürürken rahatsız ediyor, hafif gibi görünürken aslında ağır bir şey söylüyor.
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.