Aylardan mart,
Bitti sanıyordum kış, yeni başlıyormuş oysa.
Üşüye üşüye yürüyorum,
okulumun koridorlarında...
Oysa ne zaman üşüsem, bir öğrencimin gülüşüyle sıcacık olurdu içim.
Başka bir şey var bugün...
Ömrümce hissetmediğim, tatmadığım bilmediğim.
Başka bir şey...
Başını okşadığım öğrencilerimden beklemediğim.
Bir çocuğu değil, yüzlerce çocuğu olurmuş öğretmenin,
Evi gibi gelirmiş okulu, sevince işini.
Hele onları güzel yerlerde görmek yok mu?
Yüreğinde gurur, bakışları şiir.
Dünyanın bütün çiçekleri...
Onlar benim öğrencilerimdir!
Başka bir şey var bugün diyorum!
Her zaman koşarak geldiğim yollar, üşüttü içimi!
Hüzünlü gibiydi, okulun bahçesinde yolumu gözleyen kedi.
Hiç bu kadar ağır gelmemişti dizlerime bedenim,
Isıtmıyordu sanki bugün,
Bakışları öğrencilerimin...
Nereden bilebilirdim,
Yıllarca sevgi tohumları attığım yüreklerde nefretin de filizlendiğini,
"Canlıları" anlattığım öğrencimin,
Canımdan edeceğini...
Nereden bilebilirdim kalem tutan ellerin bıçağa değeceğini,
Dünyanın bütün çiçeklerinin mezarımda biteceğini.
Hepsinden acıydı "bir çocuğun gözlerinde nefreti okumak"
Ölsem unutmazdım, öldüm unutmadım.
Hiç mi bir şey öğretemedim, anlatamadım...
"Merhamet"
"İnsan"
"Sevgi"
"Adalet"
Hiçbirini mi aşılayamadım?
Şimdi geçip giden yıllara mı yanayım,
Yürüyemediğim yollara mı yanayım?
Ben Fatma Nur Öğretmen
Oğluma verip, tutamadığım bir söz bırakıyorum geriye,
"Ömrüm yeterse," deyip yetiremediğim bir ömür.
Yetiremediğini yitirirmiş insan,
En sessiz haykırışımla gidiyorum...