Düzenbazın Kalbi benim için sabır sınayan ama sonunda güzel bir tat bırakan bir kitaptı. Sürekli “tamam şimdi düzelecek” derken yeni bir kriz çıktı; bir türlü sona varamadık gibi hissettim. Başarılar hep yarım kaldı, mutluluklar hep gecikti. Bu da okurken biraz yordu açıkçası. Ama final geldiğinde her şey yerine oturdu. Özellikle Kestra’nın güçle imtihanı beni en çok etkileyen kısımdı; güce ulaştı ama tamamen kaybolmadı, bedel ödedi ama insan kaldı. Simon’la olan gerilim, politik baskılar ve Joth’un bile tek boyutlu yazılmaması hikâyeyi daha gerçek kıldı. Yoruldum mu? Evet. Ama sonunda değdi mi? Bence değdi.
·
21 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.