Kitabın başında "zavallı bir adamım, hasta bir adamım " derken üzüldüğümü ve bazı yerlerde kendini överken de ne kadar küstahça bir anlatım dedim fakat ilerledikçe aslında "Yeraltı" diye bahsettiği yerin bir ruhsal duygu olduğunu anladım.
Bir insan onca kalabalığın içinde bile ne kadar yalnız, kendi içsel çatışmasıyla ne kadar mücadele edebilir gördüm.
Bizler aslında ruhsal sıkıntılarımızın eseriyiz, kafamızda kurduklarımıza takılı kalan esirleriz. Bir kurtulabilsek o hapishaneden, aslında en mutlu insanlar biziz.
·
14 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.