Masumiyet Müzesi
Masumiyet Müzesi’ni bitirdim ve içimde tuhaf bir boşluk kaldı. Orhan Pamuk aşkı öyle bir yerden anlatıyor ki, insan okurken hem Kemal’e kızıyor hem de onunla birlikte sürükleniyor. Bir insanın bir başka insana duyduğu takıntılı sevginin, zamanla nasıl bir hatıra koleksiyonuna dönüştüğünü görmek hem büyüleyici hem de ürkütücüydü. Füsun aslında sadece bir kadın değil; gençlik, ihtimal, kaçırılmış bir hayat gibi. Kemal’in yıllarca aynı ana tutunması bana şunu düşündürdü: Aşk gerçekten yaşanan bir şey mi, yoksa hatırladığımız ve büyüttüğümüz bir hikâye mi?
En çok da eşyaların dili etkiledi beni. Bir küpe, bir sigara izmariti, bir elbise… Hepsi bir duygunun taşıyıcısı. Pamuk, aşkın masumiyetini değil; insanın kendi duygularını nasıl kutsallaştırdığını gösteriyor sanki. Kitap bitti ama içimde o müzenin tozlu, ağır havası kaldı. Bazı aşklar yaşanmaz, sergilenir.
Kitabı bitirdikten sonra Masumiyet Müzesi’ni de gezmek bambaşka bir deneyimdi. Sayfaların arasında okuduğum o eşyaları cam vitrinlerin içinde görmek, hikâyenin kurgu olmaktan çıkıp somut bir hatıraya dönüşmesi gibi hissettirdi. Her sigara izmariti, her tokalı ayakkabı, her fotoğraf; Kemal’in saplantısının değil, zamanın içinden koparılıp saklanmış bir duygunun kanıtı gibiydi. Odalar arasında dolaşırken insan ister istemez kendi geçmişini düşünüyor; “Ben olsam neyi saklardım?” diye. Müze bana şunu hissettirdi: Bazı aşklar bitmiyor, sadece bir mekâna yerleşip sessizce yaşamaya devam ediyor.
Şimdi dizisine başladım, daha 4. bölümdeyim ama atmosferi hemen içine çekiyor. Kitabı ve müzeyi gördükten sonra izlemek çok daha farklı bir his; sahneler sanki zihnimde zaten kuruluydu. Kemal’in bakışları, o suskunluklar, dönemin ruhu… Her şey daha görünür, daha ağır geliyor. Okurken hissettiğim o takıntı ve zamanın donup kalma hâli ekranda daha da çarpıcı duruyor. Bakalım ilerledikçe içimdeki o masumiyet mi büyüyecek, yoksa hüzün mü.
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.