𝘽𝙖𝙯ı 𝙞𝙣𝙨𝙖𝙣𝙡𝙖𝙧 𝙨𝙖𝙙𝙚𝙘𝙚 𝙮𝙖𝙨̧𝙖𝙮ı𝙥 𝙜𝙞𝙩𝙢𝙚𝙯; 𝙨𝙤̈𝙯𝙡𝙚𝙧𝙞𝙮𝙡𝙚, 𝙙𝙪𝙮𝙜𝙪𝙨𝙪𝙮𝙡𝙖 𝙫𝙚 𝙞𝙣𝙨𝙖𝙣𝙡ı𝙜̆ı𝙮𝙡𝙖 𝙠𝙖𝙡ı𝙧.
Âşık Veysel'in Dostlar Beni Hatırlasın kitabını bitirdiğimde içimde sade ama derin bir his bıraktı. Onun hayatını okurken şunu düşündüm: İnsan bunca acıya rağmen nasıl bu kadar duru ve sevgi dolu olabilir? Küçük yaşta gözlerini kaybetmesine rağmen dünyayı çoğumuzdan daha iyi görebilen bir kalbi varmış
Âşık Veysel 'in hayatındaki yokluk, acı ve zorluklar onu karartmamış; aksine sözlerini daha da aydınlatmış. Sazıyla söylediği her dizede sabır, insan sevgisi ve toprağa bağlılık hissediliyor. Köyünden, halkından ve yaşamın özünden hiç kopmamış bir ozan.
Bu kitabı okurken sadece bir şairi değil, aynı zamanda çok güçlü bir insanın hikâyesini de gördüm. Belki de bu yüzden “𝘿𝙤𝙨𝙩𝙡𝙖𝙧 𝙗𝙚𝙣𝙞 𝙝𝙖𝙩ı𝙧𝙡𝙖𝙨ı𝙣” derken aslında çoktan kalplerde yer etmişti.
Kitabı kapattığımda içimden şu geçti: Aşık Veysel’i hatırlamak, biraz da insanı ve hayatı sevmeyi hatırlamak gibi…
İnsan bazen görmeden de dünyayı en doğru şekilde görebilir tıpkı Âşık Veysel gibi