“Sergüzeştin ne pusulası, ne haritası vardır.”
“Hatırlıyor:Bir akşamdı… Oda loş. Kafes delikleri mavi. Sanki, odadan, gündüzün son ışıklarıyla beraber eşya da çekiliyordu: Levhalar, duvarların kararan zeminine batıyorlar, minderler sönüyor, iskemleler dağılıyor ve hepsi, buğulanarak, şekilsiz bir uçuşla gözden kayboluyorlar. Minderin köşesinde, babası bir öksürükten sonra ileri fırlayan başını hala doğrultamamış, iki büklüm. Yüzü gittikçe kararıyor ve siyah ceketinin rengini alıyordu. Her şeyi koyu kurşun renkli bir buğu kaplamıştı. Dışarıda bir ayak sesi. Annesi oda kapısına doğru birkaç adım atmıştı. Akşam ve ses yok. Bir öksürük, babasının öksürüğü. Dışarıda bir ayak sesi. Annesi oda kapısına doğru birkaç adım atmıştı. Bir gıcırtı. Eşikte ince uzun bir gölge. Yabancı. Kimdi o? Ağır bir ses:
-Benim, Kâmil.”
Meliha, annesi ve babasıyla birlikte İzmit’teki evinde yaşamaktadır. Bir akşam evlerine uzak akrabaları Kamil’in gelmesiyle hayatı değişir.Meliha, Kamil ile birlikte İzmit’ten İstanbul’a kaçar. Kamil çapkın bir adamdır; İstanbul’da sayısız kadınla ilişkisi vardır. Fransa’dan eşi Bert ve oğlu Selçuk’un gelmesiyle işler sarpa sarar. Meliha’nın Kamil’in gerçekte nasıl biri olduğunu anladığı gün, o gündür ve Meliha‘da değişir. Artık o da Kamil’e benzeyecek ve onun yaptıklarını yapacaktır.
“Saadet bir faraziyedir...”
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.