Yaşamak | Kitap Yorumu
Neredeyse çevremdeki herkesin okuduğu ve “okuduğum en acıklı kitap” dediği o kitabı sonunda ben de okudum: Yaşamak – yazarı Yu Hua.
Abartısız, okuduğum her yorumda “Kitabı bitirdiğimde ağladım”, “Ağlamamak imkânsız” gibi cümleler vardı. Ben de sulu göz bir insan olarak bu kitap beni kesin ağlatır diyordum… Ama ağlamadım
Evet, okuduğum ortam biraz gürültülüydü (Sınıf öğretmeni olmanın bir getirisi ). Ama sakin bir ortamda da okusam yine ağlamazdım diye düşünüyorum. Hikâye çok acıklı, evet. Ama benim için “ağlatacak” noktada değildi.
Tabii ki bu tamamen benim yorumum. Ağlayanlara sonsuz saygım var
Sanırım ağlayamamamın en büyük sebebi ana karaktere duyduğum sinirdi.
Bir de yaşadığımız coğrafyada üzücü olaylara maalesef fazlasıyla aşina olmamız, kitabın “acı seviyesini” benim için biraz düşürmüş olabilir. Bu da benim kişisel bakış açım.
Konusuna gelirsek:
Kitap, Çin’in köylerini dolaşıp hikâyeler toplayan bir gezginin, ana karakterimiz Fugui ile karşılaşması ve onun hayat hikâyesini dinlemesiyle başlıyor.
Olayları tam anlamıyla kavrayabilmek için biraz Çin tarihi bilmek gerekiyor. Özellikle Mao Zedong dönemini ve Buyuk Ileri Atilim sürecini…
İnsanların bir anda kendilerini komünist düzenin içinde bulmaları ve bu yeni sistemi anlamlandırmaya çalışmaları kitapta çok net işlenmiş.
Yazarın da bu dönemde yaşamış olması metni daha gerçek kılıyor. Kitap yayımlandıktan sonra Çin’de yasaklanmış, ardından filmi çekilmiş ve film de yasaklanmış. Hatta film uyarlaması To Live adıyla biliniyor.
Bence bu yasaklar da eserin daha geniş kitlelere ulaşmasına sebep olmuş. Sonuçta reklamın iyisi kötüsü olmaz
Kitapta, dönemin yönetim değişiklikleri ve devletin yanlış politikalarının halkı nasıl açlığa sürüklediğini açıkça görüyoruz. İlgisi olanlar kitabı bitirdikten sonra tarihi biraz araştırırsa bazı sahneler çok daha net oturacaktır.
Fugui hakkında…
Fugui, zengin bir ailenin sorumsuz oğlu. Tüm servetini kumarda kaybederek ailesini geri dönülmez bir sefaletin içine sürüklüyor.
Başta karısına ve çalışanlara olan tavırları, karakterden ciddi anlamda nefret etmeme sebep oldu. İlerleyen bölümlerde fikrim çok değişmedi.
Ailesini fakirliğe sürükledikten sonra, yine sorumsuzluğu yüzünden onları yalnız bırakması… (Evet, askere isteği dışında gitti ama yine de sinirliyim.)
Oğluna yaklaşımı… İyi bir şey yapmaya çalışırken bile yanlış yapıyor gibi oluşu…
Ne bileyim, sevemediğim bir karakter oldu.
Ben ana karaktere değil, en çok ailesine üzüldüm:
Karısına, oğluna, kızına, torununa…
Hepsinin sonu ayrı ayrı çok acıklıydı.
Ve kitabın sonunda Fugui’nin hayatta kalması… Bu da beni ayrıca sinirlendirdi.
Sonuç olarak
Bu sebeplerle kitabı çok çok sevemedim.
Yine de beklentiyi çok yükseltmeden okunursa, insanı farklı bir yerden yakalayabilecek bir eser olduğunu düşünüyorum.
Şimdiden iyi okumalar
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.