Ellen Marie Wiseman’ın Kayıp Ruhlar Durağı kitabını bitirdiğimde uzun süre etkisinden çıkamadım. Kitap zaten sürükleyici, merak uyandırıcı ve oldukça hızlı okunuyor; ancak beni asıl sarsan şey anlatılanların kurgu değil, büyük ölçüde gerçek olaylardan esinlenmiş olmasıydı.
1970’li yıllarda Amerika’da bir devlet kurumu altında faaliyet gösteren bir okul/hastanede, kimsesiz ve engelli çocuklara yapılan insanlık dışı muameleleri okumak gerçekten insanın içini ürpertiyor. Okurken defalarca “Bu kadar kötü şeyler gerçekten yaşanmış olabilir mi?” diye düşünüyorsunuz. Fakat kitabın sonundaki yazar notunu okuyunca, anlatılanların gerçekliğini daha iyi kavrıyor ve içinizde daha büyük bir sarsıntı oluşuyor.
Yazar hem atmosferi hem de karakterlerin duygularını çok güçlü vermiş. Korku ve gerilim dozu yerinde, ama asıl vurucu olan şey insanın vicdanına dokunan tarafı. Bir kurumun, üstelik devlet çatısı altındaki bir kurumun, çocuklara böylesine insanlık dışı davranabilmiş olması gerçekten akıl alır gibi değil.
Kayıp Ruhlar Durağı sadece bir korku ya da gerilim romanı değil; aynı zamanda tarihin karanlık bir sayfasını hatırlatan, insanı düşünmeye zorlayan bir kitap. Okurken hem merakla sayfaları çeviriyorsunuz hem de içinizde büyük bir hüzün ve öfke birikiyor.
Benim için oldukça sarsıcı ve unutulması zor bir okuma deneyimi oldu.
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.