Bazı kitaplar olaylarıyla değil, bıraktığı hisle hatırlanır.
Bu kitap da benim için öyle oldu.
Youngju’nun iyi kazandığı işini bırakıp bir kitabevi açması bana büyük bir cesaret gibi geldi.
Çünkü bazen insanın hayatında en zor şey, gerçekten nasıl yaşamak istediğini kabul etmek.
Kitabı okurken bir an kendimi o kitabevinin içinde hissettim.
Sanki bir masada oturmuş, gelen giden insanları izliyordum.
Sessizce konuşulan hayatlar, küçük dertler, küçük mutluluklar…
Kitapta çok sevdiğim bir düşünce vardı:
Müzikte ahenk kulağa güzel gelebilsin diye önce ahenksizlik gerekir.
Belki hayat da böyle.
Önce karmaşa, sonra uyum.
Bu yüzden kitap bana şunu hatırlattı:
Hayat bazen büyük değişimlerle değil, küçük cesaretlerle güzelleşir.
Ve kim bilir…
Belki bir gün bir kitabevinin kapısını açıp içeri gireriz
ve hayat biraz daha yavaş akar.
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.