Şermin Yaşar' ın yine o bildiğimiz samimi ve duru diliyle, gündelik hayatın içinden getirdiği hikayelerden biri. Birbirini uzaktan değil, aynı yerden tanıyan iki insanın hikayesi. Farklı hayatların içinden gelseler de aynı yerden kanayan yaraları taşıyan iki kalbin, birbirine dokunarak iyileşmeye çalışmasının öyküsü.
"İnsan karşındakine ağlamaz; ona bakar, ona ağlıyormuş gibi yapar ama asıl kendine ağlar." Sanki bütün kitabın özeti bu cümlesinde saklı. Tüm kırgınlıklarımız, eksikliklerimiz, sessiz acılarımız bu cümleye sığdırılmış gibi.
Kitabın başından beri ilmek ilmek işlenen o tatlı sarmalının, hikayenin sonunda böylesine naif bir noktaya bağlanacağını hiç tahmin etmemiştim. Belki de hayatımızdaki bazı karşılaşmalar basit bir tesadüf değildir, belki de insanlar hayatımıza rastgele girmez...
·
1.871 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Kesinlikle katılıyorum. Söyleme Bilmesinler'i okudun mu :) ben onu cok begenmistim onu okuduktan sonra bu kitabi eksikligi hissettirdi sanirim
Sakine Kaplanseren Evet, onu da sizin gibi bundan önce okumuştum. Orada çıtayı o kadar fazla yükseltmiş ki kurguda, belki de o sebeple gölgesinde kalmış gibi hissettiriyor.Kitabi çok beğenmiştim okurken ama aynı eksikliği yasayan iki insanin hikayenin sonunda birleşmelerini ya da daha farkli bir hikayeleri olmasını isterdim sanirim.
Tam olarak benim de tahmin ettiğim son öylesiydi. Sanırım okurken çok fazla içselleştirmişiz. Yazar biraz ters köşe yapmış :) 🌸