"Sevgi, doğası gereği akmak, birine ulaşmak ve bir sığınak bulmak ister. Ancak sevdiğimiz birini kaybettiğimizde, içimizdeki o devasa sevgi aniden adresi olmayan bir mektuba dönüşür. İşte keder, aslında dışarı çıkamayan, gidecek bir ten, duyulacak bir kulak bulamayan o saf sevginin içimizde hapsolmuş halidir. Maggie O'Farrell, Hamnet romanında bize yasın sadece bir boşluk olmadığını, aksine sevgimizin en yoğun ve en sahipsiz hali olduğunu hatırlatıyor. Agnes’in hikayesinde gördüğümüz gibi; evlat acısı, bitmek bilmeyen bir sevginin sessiz bir çığlığa dönüşmesidir. Belki de bu yüzden yas tutmak, sevmekten vazgeçmek değil, sevgiyi kalbimizin en derin köşesinde, sessizce büyütmeye devam etmektir."
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.