Suç ve Ceza, ağır ilerleyen ama insanı içine çeken bir roman. Okurken zaman zaman zorlandım; olaylar hızlı akmıyor, daha çok karakterin iç dünyasında dolaşıyorsunuz. Buna rağmen kitap kendini okutuyor. Yaklaşık yirmi bir günde bitirdim, araya başka kitaplar da girdi ama dönüp dolaşıp yine ona devam ettim. Ve boşuna “klasik” denmediğini anladım .
Ayrıca kitabın tehlikeli sayılabilecek bir tarafı olduğunu da düşündüm. Maddi sıkıntılar içinde yaşayan genç bir öğrenci ve işlediği bir cinayet var. Üstelik olayların geçtiği dönemde günümüzdeki gibi parmak izi, güvenlik kamerası gibi teknolojiler yok. İlk bakışta sanki şans eseri kurtulmuş gibi görünüyor. Bu yönüyle, psikolojisi zaten karanlığa meyilli birini etkileyebilir diye düşündüm.
Bir de isimler konusu var. Bir yerde Razumihin deniyor, başka bir yerde Dimitri Prokofiç. “Bu kimdi şimdi?” diye kalakaldım. Sonradan aynı kişi olduğunu fark ettim Raskolnikov’a da bazen Rodion, bazen Rodya denmesi başta kafa karıştırıyor. Rus isim yapısına alışmak gerçekten zaman alıyor.
Aklıma takılan bir diğer mesele de şu: Raskolnikov neden aldığı para ve eşyaları kullanmak ya da satmak yerine bir taşın altına sakladı? Bu detay, karakterin iç dünyasına dair önemli bir ipucu gibi geliyor.
Kitap ise güzel bir son ile bitiyor ve şu mesajı veriyor, hayatta kötü şeyler olabilir ve suç ne olursa olsun cezasız kalmaz ancak hiç bir son, son değildir, belki son dediğimiz şey başlangıçtır, içimizdeki değişimdir. Her zaman yeni bir hayata ve başlangıçlara açık olmamız dileğiyle
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.