Kuzuların arasına dalan bir aslan.. Oui, Kara Aslan1000Kitap
Vampir İmparatorluğu’nun ilk kitabını bitirdim ve bitirene kadar ben de bittim diyebilirim. Kitabın boyutu, sayfa yoğunluğu ve anlatım tarzı ilk başta gözümü korkutmuştu. Fakat okumaya başladıktan sonra kendimi hiç zorlamadan, acele etmeden ve büyük bir keyifle ilerledim. Her sayfasından ayrı bir zevk aldım. Hatta yazarın kalemiyle bu kadar geç tanıştığım için kendime kızdığımı bile söyleyebilirim.
Bu kitap hakkında bahsetmek istediğim o kadar çok detay var ki nereden başlayacağımı bile zor seçiyorum. Gerçekten büyülendiğim bir okuma deneyimi oldu.
Hikâye oldukça etkileyici bir başlangıç yapıyor. Kitap, aslında olayların sonundan başlıyor: Ebedi Kral’ın ölümü ve Son Gümüşaziz’in yakalanmasıyla. Ardından karakterimiz geçmişini anlatmaya başlıyor. Normalde bu tarz bir anlatımın beni sıkabileceğini düşünmüştüm ancak hiç öyle olmadı. Aksine hikâye sürekli akıp gitti. Bunun en büyük sebebi ise yazarın dili. Kurduğu cümleler, kullandığı benzetmeler ve güçlü ifadeler sayesinde metni pür dikkat okuyorsunuz. Özellikle altını çizmek isteyeceğim birçok cümle buldum. Ben bir kitapta altını çizecek sözler bulduğumda o eserle çok daha güçlü bir bağ kuruyorum ve bu kitap bu konuda beni fazlasıyla tatmin etti.
Duygu yoğunluğu oldukça yüksekti. Acı, keder, özlem, aşk, intikam ve şehvet gibi pek çok duygu en derin haliyle aktarılmıştı. Bu da okurken kendimi hikâyenin içindeymişim gibi hissetmemi sağladı.
Olayların temposunun düşmemesi için manastır zamanı ile Kutsal Kase zamanı arasında yapılan geçişler de oldukça başarılıydı. Bu anlatım tekniği merak duygumu sürekli canlı tuttu ve bu kadar kalın bir kitabı çok daha akıcı bir şekilde okumamı sağladı. Gerçekten de yazarın ne kadar güçlü bir anlatı kurabildiğini bu noktada bir kez daha fark ettim. Her “Biraz okuyayım” dediğimde kendimi 200 sayfa ilerlemiş buluyordum.
Karakterlerle kurduğum bağ da kitabın en güçlü yanlarından biriydi. Her biri kendi içinde çok gerçekçi yazılmıştı. Kötü karakter bir anda iyiye dönüşmüyor ya da iyi karakter dramatik bir şekilde karanlığa savrulmuyor. Karakterlerin kim oldukları en başından belli ve onları tanıdıkça neden böyle davrandıklarını anlamaya başlıyorsunuz. Bu da karakter derinliğini çok daha sağlam bir noktaya taşıyor.
Hikâyede tahmin edebildiğim bazı noktalar oldu fakat bunun yanında beni gerçekten şaşırtan sahneler de vardı. Özellikle bazı olayların gelişim süreci beni tamamen hazırlıksız yakaladı. Yazar adeta Yüksekkankar’ın Gabe’i yerden yere vurduğu gibi beni de duygusal olarak savurdu.
Kitabı okurken betimlemeler ve benzetmeler sayesinde sahneler gözümde çok net canlandı. Adeta uzun soluklu bir dizi izler gibi, sindire sindire okudum. Kitap içindeki çizimler de bu deneyimi daha da zenginleştirdi.
Hikâyenin sonunda birçok noktaya ulaşsak da aslında hâlâ yarım bırakılmış hissediyoruz. Açıkçası ilk kitapta bazı meselelerin tamamen çözüleceğini ve ikinci kitapta Dior üzerine daha çok yoğunlaşacağımızı düşünmüştüm. Ancak görünen o ki Gabriel ve Dior’un yolu hâlâ oldukça uzun.
Gabriel ve Astrid sahneleri ise benim için kitabın en keyifli bölümlerindendi. Aralarındaki bağ ve kimya çok güçlüydü ve bu ikiliyi daha fazla görmek isterdim. Aynı şekilde Sabır ile olan aile ilişkisini, baba-kız anlarını da daha fazla okumayı isterdim.
Gabriel de León’un diğer karakterlerle kurduğu ikili dinamikler de inanılmaz keyifliydi. Gabe ve Kül, Gabe ve Adalet, Gabe ve Talih, Gabe ve Dior hatta Gabe ve Tarihçi arasındaki diyaloglar o kadar başarılıydı ki yer yer yüksek sesle güldüğüm anlar oldu. Yazarın diyalog yazma konusunda da son derece başarılı olduğunu düşünüyorum. Hatta birçok sahnede post-it yapıştırmadan duramadım.
Kitabın sonlarına doğru tempo iyice hızlandı ve merakıma yenilip sabahlayarak kitabı bitirdim. Olaylar art arda yaşanırken hissettiğim şok ve adrenalin gerçekten etkileyiciydi. Manastırda yaşananlar beni tamamen hazırlıksız yakaladı. Liathe’nin kimliği ise aklımdan bile geçmemişti. Astrid ve Sabır konusunda bazı tahminlerim vardı ama yine de yaşananlar beni duygusal olarak etkiledi.
Bu süreçte Kül’ün ucunun kırılmasının gerçek sebebini, Gabe’in Astrid’in hayaletini görmesini, Son Gümüşaziz olarak kalmasını ve Şövalye oluşunu öğrenmiş olduk. Ancak hâlâ en çok merak ettiğim konu Gabriel de León’un gerçek soyu ve kanı. Babasının kim olduğunu öğrenmek ve Gabe’in içindeki kanın gücünü nasıl kullanacağını görmek için sabırsızlanıyorum.
Özellikle Dior ile olan dinamiği beni hikâyeye daha da bağladı. Gabe’in onu bırakmaması ve tüm inançlara rağmen onun için savaşması çok etkileyiciydi. Bu ikilinin yolculuğunu ve diyaloglarını daha fazla okumak için gerçekten sabırsızlanıyorum.
Bir yandan da Haylaz ile Gabe’in yeniden kavuşmasını okumayı merak ediyorum.
Fakat hâlâ cevap bulamadığım en büyük soru şu: Ebedi Kral’ı nasıl öldürdü?
Bu sorunun cevabını öğrenme isteği bile ikinci kitabı hemen elime almak için yeterli.
Kurgusu, karakterleri, anlatım dili, diyalogları, evreni, kuralları, betimlemeleri ve çizimleriyle benim için gerçekten mükemmel bir kitaptı. Bu yüzden söyleyebileceğim tek şey şu: Alın ve okuyun. Böyle güçlü bir eserden mahrum kalmayın.
“Aslan olarak geçen bir gün, kuzu olarak geçen on bin güne bedeldir.”
— Gabriel de León.
Kara Aslan. Augustin’in kızıl karlarından sağ kurtulan adam.
Bin vampiri yakıp kül eden. Şövalye. Son Gümüşaziz.
Ebedi Kral’ın katili.
·
258 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Kalemine en çok güvendiğim yazar kesinlikle 
Jay Kristoff her eseri ayrı bir başarı gerçekten ilk fırsatta okumak istediğim bir ikileme 🫠 incelemen de çok güzel olmuş eline sağlık 🫶🏻✨
Jay Kristoff her eseri ayrı bir başarı gerçekten ilk fırsatta okumak istediğim bir ikileme 🫠 incelemen de çok güzel olmuş eline sağlık 🫶🏻✨
Teşekkür ederim okuduğun için ♥️ Umarım en kısa zamanda bu güzel eseri deneyimlersin ✨ Senin de düşüncelerini ve incelemeni dört gözle bekliyorum 🫶🏼
(O kadar doyamadım ki hemen ikinci kitabı sipariş ettim 👉🏻👈🏻)