Ne yazacağımı cümleye nasıl başlayacağımı bilmiyorum. Bana Badem'i hatırlatan ama ondan daha çok kalbimi kıran bir kitap oldu. Kimi zaman hayatın olağan acımasızlığı karşısında kayitsizligina kendimden parçalar bulurken kimi zaman bunca kayitsizligina empatiden yoksun yargıçlar gibi yaklaşırken buldum kendimi. Yine de tümüyle hiçbir zaman yargilayamadim. İçinde bunca derinlikler barındıran birinin herkesçe genel geçer ve uyulması zorunlu gibi görülen duygulari gösteremedi diye sona sürüklenmesi yüreğimi incitti. Ama en çok da kendini onca düşünmeyip son göründüğünde yine de mutluluğun tadına varmış olduğunu düşünmesi kadar incitmedi.
Belki de gerçekten yaşamda esas olan budur. Yazarın dediği gibi, ha yirmisinde ha otuzunda olmuş bir insan ne fark ederdi. Önemli olan yaşamında gerçek mutluluğun tadına varmış olmaktı.
·
14 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.