Osamu Dazai, bir genç kızın sabah uyanışından gece uyuyana kadar geçen kısa süredeki içsel karmaşasını anlatırken, aslında modern insanın en büyük korkusu olan "kendine yabancılaşma" konusunu deşiyor. Ergenlik döneminin o keskin duygu geçişlerini, büyüklerin dünyasındaki sahteliğe duyulan nefreti ve aynı zamanda onlara benzeme korkusunu bir bilinç akışı tekniğiyle aktarıyor. Karakterin aynadaki aksinden bile tiksinmesi veya anlamsız bir mutluluktan bir anda derin bir kedere düşmesi, yazarın kendi nihilist bakış açısını çok daha naif ama sarsıcı bir perdeden sunduğunu gösteriyor. Bu metin, büyümenin aslında ruhun saflığını kaybetmesi olduğu gerçeğini yüzümüze vuran sessiz bir çığlık niteliğinde.
17 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.