Bu kitap tuhaf ama güzel bir fikirden doğuyor: Bazı büyük sanatçılar, bilim insanlarının çok sonra deneylerle keşfettiği şeyleri sezgisel olarak zaten anlatmış olabilir.
Jonah Lehrer’in temel iddiası şu:
Edebiyatçılar, ressamlar ve müzisyenler bazen insan zihninin nasıl çalıştığını deney yapmadan anlayabilirler. Bilim daha sonra bunu ölçer ve doğrular.
Kitapta birkaç örnek üzerinden gidiyor:
Marcel Proust → hafıza
Walt Whitman → benlik ve bilinç
Paul Cézanne → görsel algı
Igor Stravinsky → müzik ve beyin
Örneğin Proust’un ünlü “madeleine keki” sahnesi var. Bir tat, bir koku aniden çocukluk anısını geri getirir. Proust bunu istem dışı hafıza olarak anlatır. Modern nörobilim daha sonra gerçekten şunu gösterir: koku ve tat, hipokampus ve amigdala ile güçlü bağlantılar kurar, bu yüzden anıları çok güçlü tetikler.
Kitabın büyüleyici tarafı burada:
Bilimsel makale okumadan edebiyatın içinden zihnin çalışma prensiplerini görüyorsun.
Kitap kimlere uygun?
Bu kitap özellikle şu tip okurları yakalıyor:
1. Bilim + sanat birleşimini sevenler
Sadece nörobilim kitabı değil. Aynı zamanda edebiyat, müzik ve resim konuşuyor. O yüzden disiplinler arası düşünmeyi sevenler için çok çekici.
2. Bilimi hikâyeyle öğrenmek isteyenler
Kuru akademik anlatım yok. Her bölüm bir sanatçıyla başlıyor, sonra bilimle bağlanıyor. Yani bir anlamda bilimsel düşüncenin popüler anlatımı.
3. Zihin ve bilinç konusuna meraklı olanlar
Hafıza, algı, yaratıcılık, karar verme gibi konulara giriş niteliğinde.
4. Felsefeye yakın duran okurlar
Kitap doğrudan felsefe kitabı değil ama şu soruya sürekli dokunuyor:
“İnsan zihnini anlamak için sanat mı yoksa bilim mi daha güçlü?”
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.