Uçurumun Şarkısı1000Kitap
Zerdüşt sayfalar boyu yüzüme haykırdı: Bu kitap mürekkeple değil, insanın kendi uçurumunun başında, kendi kanıyla yazılmış. Anladım ki; dışarıda aradığımız o devasa hakikat, aslında hepimizin 'karanlık odasında' sessizce bekleyen asıl kendimizmiş.
Bizler başkasının yolunda emniyetle yürümeyi 'yaşamak' sandık; oysa kendi yolunda onuruyla kaybolmak, en asil varışmış. Okudukça ruhumdaki o paslı zincirler kırıldı: Gerçek olduğum için kaybettiğim her şey, zaten sahteymiş. Hayat bazen sadece 'olduğu kadar' oluyor; ama asıl mesele, o 'kadar'ın içinde ne kadar dik durabildiğin.Karakter dediğin o kalabalıklar arasındaki alkışlarda değil, kimsenin seni izlemediği o dürüstlük anındaymış. Bir kadının kalbindeki ışığı söndüren, kendi yarınını karanlığa mahkum edermiş. Artık hiçbir şey benim değilken, kaybetmekten de korkmuyorum. Çünkü insan, ancak kendi içine sığabildiğinde dünya ona dar gelmiyormuş.Zerdüşt sustu, şimdi sıra bende. Kendi alevinde yanmaya hazır mısın? Çünkü ancak kendi küllerinden doğanlar, gökyüzünün o sonsuz maviliğine layıktır.
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.