Meg, Jo, Beth, Amy; March ailesinin çocuk üyeleri ve her biri apayrı bir kişiliğe ve hayallere sahip. En büyükleri olan Meg, zenginliği ve refahı düşlerken bir küçüğü Jo yazar olmayı ve "özgür" olmayı düşlüyor. Meg hanım hanımcık bir kadın olarak betimlenirken Jo bir "erkek" gibi; tavırları, düşünceleri, siniri ve daha nice özelliği. Jo'nun bir küçüğü olan Beth ise piyano çalmak istiyor, oyuncak bebekleriyle vakit geçiriyor, utangaç bir kız ve diğer kardeşlere göre romanda daha geri planda kalıyor bence. En küçükleri Amy ise şımarık, kibirli, güzelliğe oldukça önem veren biri. Bu kızların babaları savaşta olduğu için onlara o dönem hem annelik hem babalık yapan anneleri Bayan March ise sevgi dolu bir anne. Kızlarının iyi yönlerinin yanısıra kötü yönlerinin de farkında, roman boyunca bu annenin kızlarına verdiği eğitimi ve kızların karakter gelişimini izliyoruz. Okuması oldukça keyifli, Bayan March'ın kıssadan hisse hayat dersleri ise insanı düşündürüyor: onlar gibi yeniyetme genç kızlar olmasak bile!
Louisa May Alcott'un kendi ailesi ve kız kardeşlerinden ilham alarak yazılmış bir kitap olduğu söyleniyor. Hatta Alcott'un kendisini Jo gibi gördüğü söyleniyor: ikisinin de yazar olması ve doğum günlerinin Kasım ayında olması da bir ipucu sanki.
Yan komşunun oğlu Laurie ve dedesi Bay Laurence ise önemli yan karakterlerden. Kitabın bir kısmında Laurie, Meg'den hoşlanacak sandım; sonrasında ise Jo ile birbirlerine ilanı aşk etmelerini bekleyerek okudum kitabı lakin böyle bir şey olmadı. Austen, Bronte, Eyre okurken tutkulu aşklarla ve nazlı aşıklarla yüz göz olmaya fazla alışmış olmalıyım ki Laurie'nin ya Jo ya Meg ile olmaması biraz ayarlarımı bozdu. Belki İngiliz romantizmi ile Amerikan romantizmi oldukça farklıdır. Meg'in Bay Brooke ile olması beni niyeyse hiç tatmin etmedi. Brooke'un Meg'in hayalindeki gibi zengin bir adam olmamasından ziyade aralarındaki aşkı, tutkuyu, çekimi hissedemediğim için tatmin olamadım. Alcott belki de Laurie'yi bu ikisinden biri ile evlendirmeyerek kadınlarla erkeklerin pekala normal arkadaşlar olabileceğini gösterip "ateşle barut yan yana da durabilir" mesajını okuyuculara vermek istemiş olabileceğini düşünüyorum.
Bu kız kardeşlerin her biri o dönemin farklı kadın figürlerini sembolize ediyor. Meg "evin kadını, hanım hanımcık" kadın profilini, Jo "bağımsız, özgür" kadın profilini, Beth "uyumlu, utangaç" kadın profilini, Amy ise "sanatçı ruhlu" kadın profilini yansıtıyor. Aynı zamanda bu karakterlerin kötü yönlerini mümkün olan en iyisine nasıl evrilttiğini okumak da çok keyifli.
Alcott'un eline sağlık. Keyifli bir okumaydı.
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.