Bazı insanlar iç dünyalarını bir “arka bahçe” gibi korur. Orası çocukluk masalları kadar renkli, hikâyelerle, hayallerle ve kırılgan duygularla dolu bir yerdir; bu yüzden kimseyi kolay kolay oraya almazlar. Çünkü o bahçedeki çiçekler hassastır, herkesin görmesi onların canını yakabilir. İnsanların gördüğü yer ise çoğu zaman yalnızca ön bahçedir: gündelik sıkıntılar, yüzeyde paylaşılan rahatsızlıklar ve dışarıya yansıyan küçük parçalar. Oysa bu paylaşımlar çoğu zaman çözüm istemez; yalnızca birinin o anı fark etmesini, yani psikolojide denildiği gibi tanıklık etmesini ister. Birinin gerçekten görmesi ve anlaması içteki yükü hafifletebilir.
Fakat insan bazen insanların dünyasında dolaşan yalan dolanı ve menfaati fark ettikçe bahçesini daha da korumayı öğrenir. Çünkü çoğu kişi yalnızca duyduğu söze cevap verir; sözün arkasındaki duyguyu duyamaz. Böyle olunca empati yerine alay ya da yüzeysel cevaplarla karşılaşılabilir ve insan hemen ardından “niye söyledim ki” diye bir pişmanlık hisseder. İşte o anlarda kişi, şarkıdaki gibi, bahçesinin kapısını yeniden kapatır ve verandasına çekilir. Çünkü bazı insanlar yükü çözemez ama onu görerek hafifletebilir; bazıları ise yalnızca sözü duyar, anlamını değil. 🎨🌿
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.