Lütfen siz sevgiyle okuyun ve sevgiyle kalın...
"Artık bitsin" diyerek okudum ama bu sizi yanıltmasın. Esasında ne ara bitirdiginizi anlayamayacağınız, sizi alıp götüren, çok akıcı bir kitap. Evet ben bitirince derin bir oh çektim, kabul. Çünkü o kadar nefret ve öfke dolu bir hikaye ki... "İkimizin nasıl bir ruhu var bilmiyorum ama onunkiyle benimki aynı" diyerek anlatıyor Catherine, o kadar büyük bir aşkları var. Ama bu âşk ne kadar büyükse öfkeleri de bir o kadar büyük. Birbirlerinin ruhuna acı cektirip de yine de birbirlerinden asla vazgeçemeyen iki aşık Heathcliff ve Catherine... Heathcliff özelinde en azindan sevdigi kadının ölümünden sonra içindeki kötü duygular biter sanmıştım fakat o intikamından bir an olsun vazgecmedi ve şu hayatta sevdigi tek insan olan büyük aşkına karşı bile icindeki o öfkenin ve nefretin atesi asla sönmedi. Hem çok üzüldüm, hem çok sinirlendim hemde hic anlayamadım Heathcliff'i. Ama toksik ilişkileri, nefret ve öfkenin baskınlığı, hic kimsenin mutlu olamayışı ve herkesin acı cekmesi BENİ BAYDI durust olmak gerekirse.
Bu kitapla ilgili toz pembe bir aşk hikayesiymis gibi bir algı var bu sebeple toz pembe degil kapkara bir aşk hikayesi oldugunu özellikle vurgulamak istedim. Ha tavsiye eder miyim, siddetle ederim ama sizi nelerin bekledigini de bilin.
Her daim içinizdeki iyi tarafın sesini dinlemeniz ve sevgiyle kalmanız dileklerimle...
·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.