Bazen bir kitabı okumazsınız; onunla konuşursunuz. Belki Derdimize Çare Bir Çiçek benim için tam olarak böyle bir kitaptı. Sayfaları çevirdikçe bir metni değil, üç farklı insanın içten bir sohbetini dinliyormuşum gibi hissettim. Sanki bir masanın etrafında oturmuşuz da hayatın yorgunluklarını, insanın içindeki boşluğu ve kalbin aradığı hakikati konuşuyoruz.
Belki Derdimize Çare Bir Çiçek
Kemal Sayar, Sadettin Ökten ve Mehmet Dinç’in sohbetlerinden oluşan bu kitap, modern insanın ruhuna tutulmuş bir ayna gibi. Okudukça şunu fark ettim: Biz aslında çok yorulmuşuz. Kalabalıkların içinde yalnız kalmışız. Hızın içinde kendimizi kaybetmişiz.
Kitapta geçen bir düşünce uzun süre zihnimde kaldı:
“Modern insanın en büyük problemi, kendisiyle baş başa kalamamasıdır.”
Gerçekten de öyle değil mi? Gürültünün içinde yaşıyoruz ama içimizin sesini duyamıyoruz. Sürekli meşgulüz ama içimizde büyüyen boşluğu fark etmemek için belki de özellikle meşgul kalıyoruz.
Bir başka yerde insanın hakikat arayışıyla ilgili şu düşünceye rastlıyoruz:
“İnsan, kalbinin unuttuğunu aklıyla hatırlayamaz.”
Bu cümleyi okuduğumda kitabı kapatıp biraz durmak istedim. Çünkü bazen bilgiye o kadar çok sarılıyoruz ki kalbin bildiğini unutuyoruz. Halbuki insan sadece aklıyla değil, kalbiyle de yaşayan bir varlık.
Kitabın en sevdiğim taraflarından biri de nasihat verir gibi konuşmaması. Daha çok hatırlatıyor. Sanki biri omzunuza dokunup sakin bir sesle şöyle diyor:
“Yavaşla. Kendine dön. Kalbini unutma.”
Bir yerde insanın derdiyle ilişkisini anlatırken şu düşünce geçiyor:
“Dert, insanı büyüten bir misafirdir; yeter ki kapıyı kapatmayalım.”
Sanırım kitabın adı da tam buradan anlam kazanıyor. Çünkü dertlerimizi yok etmek mümkün değil. Ama belki onların içinden bir çiçek büyütebiliriz. Belki insanı insan yapan da biraz budur.
Kitabı okurken sık sık şu duyguyu yaşadım: Bu satırlar bir şey öğretmeye çalışmıyor, bir şeyi hatırlatıyor. Unuttuğumuz şeyleri… Yavaşlığı, merhameti, sorumluluğu, insan olmanın ağırlığını.
Bir cümle daha vardı ki uzun süre zihnimde dolaştı:
“İnsan, kendisini merkeze koydukça küçülür; anlamın peşine düştükçe büyür.”
Belki de modern hayatın en büyük yanılgısı burada. Kendimizi büyüttüğümüzü zannederken aslında içimizi küçültüyoruz.
Kitabı bitirdiğimde bende kalan şey büyük cevaplar değil, küçük ama derin sorular oldu. Hayatın hızına kapılıp giderken insanın kendine sormayı unuttuğu sorular…
Belki de gerçekten bazı dertlerin ilacı büyük çözümler değildir.
Belki bazen sadece bir cümle…
Belki bir hatırlayış…
Belki de gerçekten derdimize çare bir çiçektir.
·
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.