Zorunlu göç, bir bavula sığdırılmaya çalışılan ömrün adıdır bir yerde. Çünkü insanın evini değil, kendini geride bırakmasıdır aslında. Kapıya vurulan o sert sesle birlikte duvarlara sinmiş anılar birden geçmişe dönüşür. Yola çıkanlar yalnızca birkaç parça eşya taşımaz, omuzlarında yarım kalmış cümleleri, gömülmemiş vedaları, çocukluklarının tozlu sokaklarını da götürür. Raylar ya da yollar uzadıkça, insanın içindeki mesafe daha da büyür sanki. Çünkü kök, söküldüğü toprağın acısını hep hatırlar. Yeni bir yere varılır belki, ama hiçbir varış, geride bırakılan “ev” kelimesinin boşluğunu dolduramaz.
İşte Kırım Türklerinin yaşadıklarını büyük cümleler kurmadan ama derinden işleyen bir hikayeyle vermiş yazar. Nereye gittiklerini ne yapacaklarını bilmedikleri bir yolculuk bu. Söz biter, belirsizlik başlar.
Baskınlar, ailelerinden koparılan bebekler, kayıplar… Okurken bile çok etkilendiğimiz tarihsel bir kurgunun içerisinde hüzünlenmemek mümkün değil.
İnsanın vatanından koparılması yalnızca coğrafyasını değil, iç dünyasını da yerinden eder kesinlikle. Güven duygusu sarsılır, bir sabah uyanıp her şeyin elinden alınabileceğini öğrenen zihin, artık hiçbir yere tam olarak yaslanamaz. Köklerinden koparılan kişi, gittiği yerde tutunmaya çalışırken kimliğini yeniden kurmak zorunda kalır fakat geçmiş ile şimdi arasındaki o görünmez yarık kolay kolay kapanmaz. Sürekli tetikte olma hali, aidiyet eksikliği ve kayıp duygusu zamanla içe çekilme ya da öfkeye dönüşebilir. Çünkü zorunlu göç, insanın sadece evini değil, “ben buraya aitim” diyebilme huzurunu da elinden alır.
Kitabın içerisindeki her detaydan çok etkilendim. Bazı yerlerini okuduktan sonra cümle bitti belki ama ben devam edemedim. Bir süre düşünmem gerekti.
Sürgün yollarında taşınan, kuşaktan kuşağa aktarılmış bir hafıza, yarım kalmış hayatlar ve geri dönme umuduydu belki.
Toprak onlardan alınmış olabilir, ama içlerinde taşıdıkları vatan, hiçbir sınırla çizilemeyecek kadar derin olsa gerek.
··
79 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.